Grenzeloos leedvermaak

Een zwoele lentedag dient optimaal te worden besteed en dus zit ik zaterdagavond met een aangenaam gezelschap in het Oosterpark te genieten van fluitende vogeltjes, drinkende zwervers en het aanzicht van twee frisbeeënde knullen.

Neef K. voelt zijn frisbeedrang knagen en besluit gezellig een schijfje mee te gooien. De drie zijn al aardig warm gedraaid wanneer een speelse bulterriër, aan de aandacht van zijn baas ontsnapt, enthousiast achter de frisbee aan begint te hollen. De mannen werpen het ding echter alle drie in zo’n strakke baan, dat het bruine beest weinig kans van slagen heeft. Na tien minuten begint zijn tempo langzaam in te zakken, zijn tong hangt steeds verder uit zijn bek. Net wanneer we denken dat hij het opgeeft, gaat hij in het midden zitten en draait een dampende, beige drol. Dat is voor de baas het sein om zijn hond van het veld te halen. Ook de frisbeeënde mannen houden het voor gezien. De drol blijft liggen.

Net als de rust lijkt wedergekeerd, stormt een man of twintig met flesjes bier in de hand het veld op. Er worden teams geformeerd, twee doeltjes gemaakt van jassen en sommigen trekken hunnen schoenen en sokken uit. Daar is de voetbal al. Mijn gezelschap en ik kijken elkaar half geschrokken, half grijnzend aan. Gaan we er iets van zeggen?

Te laat. Het spel is al begonnen. Gespannen kijken we naar het lichtbruine hoopje. De spelers zelf gaan volledig op in het spel, niemand ziet de drol. Toch stappen ze telkens nét naast de hoop. Het lot lijkt ze gunstig gezind. Maar het moet natuurlijk een keer misgaan.

En dat gebeurt bij een jongen op blote voeten. We zien zijn grote teen en die daarnaast volledig in de berg verdwijnen. Geërgerd veegt hij snel de handel aan het gras af, om vervolgens weer hard achter de bal aan te rennen. Niemand van de spelers heeft het gezien. En dus zien we niet veel later hoe een andere speler in de prijzen valt. De bal belandt praktisch op de drol en wanneer de speler hem met een grote zwaai naar voren trapt, vliegen er twee dikke kluiten stront achteraan. Van de hoop is nog maar weinig over. Hét moment voor één van de spelers om de plek af te dekken met een felgekleurd papiertje. Onverstoord voetballen ze verder.

Ik denk aan de bruine smurrie en aan de voeten die daarmee in aanraking zijn geweest. Hoe die vervolgens de bal weer wegtrappen en hoe de mannen trots de bal koppen zodra ze kans krijgen…

M’n wangen doen nog pijn van het lachen.

Eén reactie

  1. Ondanks gekuist taalgebruik kwam mijn reactie niet door je viezen woorden filter, het zal toch niet aan de afzender gelegen hebben..
    Alsnog 1 poging dan maar: heerlijk om deze herkenbare humor te lezen en ik hoop dat je P&P fase vooral niet achter je laat liggen. Je stijlvolle alledaagse observaties zouden niet misstaan in een rubriek van OPZIJ.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>